Τα λέμε αύριο στην παράσταση

Posted: Δεκέμβριος 21, 2011 in Δικά μας

https://zografoubloging.files.wordpress.com/2011/12/xalivourgia2.jpgΠολύπλευρη στήριξη παίρνει η απεργία στη Χαλυβουργία που συνεχίζεται για 52 ημέρες. Κομμάτι αυτής της στήριξης είναι η αυριανή παράσταση στο Θέατρο ΣΤΟΑ.

Πρωτοβουλία που ξεκίνησε από μια εξαιρετικά ολιγάριθμη ομάδα, γρήγορα αγκαλιάστηκε από πολύ περισσότερο κόσμο. Χαρακτηριστική της αλληλεγγύης και των προσδοκιών που έχει ο κόσμος της εργασίας, από ηρωικές απεργίες όπως αυτής της Χαλυβουργίας, είναι η στάση του θεάτρου και των συντελεστών του.

Όταν στην πρώτη επαφή μπήκε το θέμα να παραχωρηθεί ο χώρος προκειμένου να ανέβει μία θεατρική παράσταση, που τα έσοδα θα πήγαιναν στο απεργιακό ταμείο, στην αρχή υπήρξε ένας μικρός δισταγμός για το κατά πόσο είναι εφικτό κάτι τέτοιο, δεδομένου των τεχνικών δυσκολιών. Ήταν όμως, ο ίδιος ο Θανάσης ο Παπαγεωργίου που πρότεινε να προσφέρει μία παράσταση το θέατρο και όλα τα έσοδα να πάνε για την απεργία. Πρόταση που συμφώνησαν ομόφωνα όλα τα μέλη της παράστασης αμέσως.

Στο ίδιο κλίμα και τα 2 καταστήματα της περιοχής μας προσέφεραν όλες τις απαιτούμενες φωτοτυπίες χωρίς δεύτερη σκέψη.

Από εκεί και πέρα το πράγμα πήρε το δρόμο του. Είναι αρκετοί και αρκετές αυτοί που μιμούμενοι το παράδειγμα απλών ανθρώπων, όπως του άνεργου που προσέφερε 30 ευρώ ή μιας φουρνάρισσας που κάθε εβδομάδα προσφέρει 100 μερίδες φαγητό ή τους τεχνικούς ξένων μέσων, που μετά την κάλυψη των κινητοποιήσεων έδιναν οικονομική ενίσχυση, πήραν θερμά την εκδήλωση.

Μαγαζάτορες της περιοχής μας που χωρίς δεύτερη σκέψη έβαλαν το αφισάκι της εκδήλωσης στη βιτρίνα τους. Σε αντίθεση με κάτι άλλους που το παίζουν και αριστεροί τρομάρα τους, που το χαντάκωσαν. Μέλη, αριστερά σχήματα και συνελεύσεις της γειτονιάς που το διαδίδουν με κάθε τρόπο. Απλοί κάτοικοι (όχι ότι οι παραπάνω είναι κάτι άλλο) που πρωτοβουλιακά παίρνουν το υλικό να το μοιράσουν σε φίλους και γνωστούς. Blogs πέρα του αριστερού χώρου.

Σημάδια και αυτά ότι πλέον υπάρχει αρκετός κόσμος που δεν γκρινιάζει απλά ότι κάτι πρέπει να γίνει αλλά βλέπει στην μεγαλύτερη εν καιρώ μνημονίου απεργία, μία κάποια διέξοδο. Που στα προβλήματα των Χαλυβουργών δεν βλέπει μόνο τα δικά του προβλήματα, ανασφάλεια, ανεργία, μείωση μισθών. Αλλά βλέπει και την ελπίδα. Την ελπίδα που μόνο η πάλη της εργατικής τάξης μπορεί να δώσει. Ελπίδα που δίνει η τάξη στην ίδια την τάξη.

Ποιες από τις δικές σας εμπειρίες νομίζεις ότι πρέπει να κρατήσουν οι εργατικοί αγώνες αυτή τη δύσκολη περίοδο;

Δεν πρέπει να σκύβουμε το κεφάλι. Αν τους αφήσουμε, θα μας γυρίσουν στην εποχή των δούλων. Οι αγώνες, από αυτό που εγώ διδάχτηκα, στηρίζονται στην αλληλεγγύη μεταξύ των εργατών. Να είναι όλοι μια γροθιά, να στηρίζει ο ένας τον άλλον, να εμψυχώνει ο ένας τον άλλον. Να λέμε τα προβλήματά μας και να βρίσκουμε λύσεις. Εμείς πλέον νιώθουμε σαν μια οικογένεια. Ξέρουμε τα πάντα, κλαίμε και γελάμε μαζί. Αυτό είναι το παν. Όλα τα άλλα έρχονται μόνα τους, τα τρόφιμα, τα λεφτά… Να υπάρχει ομόνοια μεταξύ των εργατών. Να μην υπάρχει εγωισμός. Όλοι για έναν και ένας για όλους…

Όπως σωστά σημειώνει και ο Ριζοσπάστης, η έμπρακτη αλληλεγγύη που συνεχίζουν να εκφράζουν εργάτες από όλη τη χώρα έχει εξαιρετική σημασία: γιατί καταγράφει την ανάγκη και μαζί τη δύναμη της ταξικής ενότητας των εργατών.

Αν και οι χαλυβουργοί κάνουν πίσω, χαθήκαμε. Είναι (και) στο χέρι μας να μην κάνουν πίσω.

Τα λέμε αύριο στην παράσταση.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s