Οι εισηγήσεις στην ανοικτή εκδήλωση του ΑΜΖ για τον κοινωνικό εκφασισμό

Posted: Δεκέμβριος 5, 2012 in Από αλλού, Πολιτική

Σε μία σωστή κίνηση προχώρησε το Αντιφασιστικό Μέτωπο Ζωγράφου και ανέβασε τις εισηγήσεις των συλλογικοτήτων που το απαρτίζουν, τις οποίες και αναδημοσιεύουμε προκειμένου οι αναγνώστες μας, να έχουν ιδία αντίληψη των αναλύσεων και των προσεγγίσεων στον χώρο αυτό. Οι ανακοινώσεις στα σχόλια.

Advertisements
Σχόλια
  1. Ο/Η zografoubloging λέει:

    Εισήγηση του Αυτοδιαχειριζόμενου Κοινωνικού Χώρου Βίλα Ζωγράφου

    Εισήγηση του Αυτοδιαχειριζόμενου Κοινωνικού Χώρου Βίλα Ζωγράφου στα πλαίσια της ανοικτής εκδήλωσης του ΑΜΖ στις 27/10 για τον κοινωνικό εκφασισμό

    Από την πρώτη κι όλας συζήτησή μας, κατά την οποία ο καθένας μας προσπαθούσε κατά κάποιο τρόπο να ορίσει τον εκφασισμό, και να τον εντοπίσει στις διάφορες πτυχές της κοινωνίας, έγινε σαφές πως δεν πρόκειται για ένα φαινόμενο των καιρών μας το οποίο περιορίζεται σε μια ομάδα ανθρώπων. Προέκυψε λοιπόν η ανάγκη μας για οριοθέτηση των φασιστικών ομάδων και καθεστώτων ως απλά ένα μέρος μιας ευρύτερης διαδικασίας, τον εκφασισμό.

    Ο εκφασισμός -όπως τον αντιλαμβανόμαστε- αποτελεί βασικό στοιχείο του καπιταλισμού, απαραίτητη προϋπόθεση για τη λειτουργία και τη διαιώνισή του. Η διαδικασία αυτή ενεργοποιείται ανάλογα με τις εκάστοτε κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες με διάφορους μηχανισμούς. Τέτοιοι είναι η κλιμάκωση και διάχυση του κοινωνικού κανιβαλισμού, δηλαδή λογικές τύπου “πατάω επί πτωμάτων”, και αύξηση της ενδοταξικής βίας. Επιπλέον, όποτε κρίνεται απαραίτητο, αναβαθμίζονται τα μέσα πειθάρχησης, καταστολής και ελέγχου που βιώνουμε, όπως κατάλυση της ιδιωτικότητας, κάμερες στους δρόμους, δόγμα μηδενικής ανοχής σε κάθε πυρήνα αντίστασης, αναβάθμιση του νομικού οπλοστασίου του κράτους και πολλά άλλα. Σε αυτούς τους μηχανισμούς προφανώς ανήκουν και η ανάδυση κρατικών και παρακρατικών φασιστικών συμμοριών καθώς και η επιβολή φασιστικών καθεστώτων.

    Ωστόσο, σε κάθε μορφή του καπιταλισμού, τόσο σε περιόδους ακμής του “κοινωνικού κράτους”, όσο και σε φιλελεύθερα ή αμιγώς φασιστικά καθεστώτα, συναντάμε και τα δομικά στοιχεία του εκφασισμού. Αφενός, την εκμετάλλευση ανθρώπου απο άνθρωπο και την καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος με σκοπό την ολοένα αυξανόμενη συσσώρευση πλούτου στα χέρια των αφεντικών, και αφετέρου, την ολοκληρωτικού τύπου διαχείριση της παραγωγής και της εργασίας, με σκοπό την πλήρη στρατιωτικοποίησή της. Με άλλα λόγια, την πλήρη πειθάρχηση των εργατών και την εντατικοποίηση των συνθηκών εργασίας τους, αλλά και την προσπάθεια οργάνωσης της καθημερινότητάς τους με όρους εργοστασίου ή καλύτερα “καλολαδωμένης μηχανής”.

    Στην προσπάθεια αυτή για έλεγχο και πειθάρχηση επιστρατεύεται η διαίρεση του κοινωνικού σώματος με κριτήρια που απέχουν κατά πολύ από το δίπολο εκμεταλλευτές – εκμεταλλευόμενοι, αλλά περιορίζονται στο πολύ “βολικό” ντόπιος-μετανάστης, γυναίκα-άνδρας, δημόσιος-ιδιωτικός υπάλληλος. Έτσι το κέντρο βάρους στη συνείδηση της κοινωνίας από το κυρίαρχο πρόβλημα, που δεν είναι άλλο απο το υπάρχον κοινωνικο – οικονομικό σύστημα και τις σχέσεις που αυτό ορίζει, μετατοπίζεται κατά το δοκούν ενάντια σε κοινωνικές ομάδες ή ομαδοποιήσεις εντός των εκμεταλλευομένων. Με τον τρόπο αυτό στην ουσία χειραγωγούν, κατευθύνουν και εν τέλει μετατοπίζουν το πεδίο έκφρασης της οργής του κοινωνικού σώματος σε ακίνδυνα για το σύστημα μονοπάτια.

    Το έδαφος για να προχωρήσει η διαδικασία του εκφασισμού προλειαίνεται μέσω των σαθρών αξιών, που όμως πλασάρονται ως αυτονόητες στη κοινωνία από το καπιταλιστικό σύστημα. Ο ατομισμός, η ψευδαίσθηση κοινωνικής ανέλιξης, η ιεραρχία, οι λογικές ανάθεσης και διαμεσολάβησης, η παθητικότητα για το κοινωνικό γίγνεσθαι, η ανταγωνιστικότητα και γενικότερα όλο αυτό το σάπιο αξιακό σύστημα με το οποίο γαλουχείται ολόκληρη η κοινωνία και που στη συνέχεια επανατροφοδοτεί και διαχέει στο εσωτερικό της.

    Η αναπαραγωγή αυτών των αξιών πραγματώνεται διαμέσου προτύπων που προωθούνται τόσο μέσω της επίσημης κρατικής “παιδείας”, των ΜΜΕ αλλά και κρατικών θεσμών – μηχανισμών όπως είναι ο στρατός, οι πρόσκοποι, οι εθνικές παρελάσεις κλπ, όσο και των οικογενειακών αλλά και των ευρύτερων κοινωνικών σχέσεων.

    Για να προωθηθεί ο εκφασισμός της κοινωνίας, αναγκαία συνθήκη είναι η εθνική ενότητα. Το δόγμα της εθνικής ενότητας έχει σκοπό τη συσπείρωση του λαού γύρω απ’ το έθνος-κράτος ως δομή και λειτουργία, ανεξάρτητα από την εκάστοτε κυβέρνηση. Απαραίτητη προϋπόθεση για να καλλιεργηθεί αυτό το δόγμα είναι η συνειδητή προεργασία από το σύστημα για να ριζωθεί ένα μόνιμο αίσθημα απειλής από εσωτερικούς εχθρούς (“λαθραίους” μετανάστες, “άρρωστες” ιερόδουλες, “τρομοκράτες” αγωνιστές) αλλά και εξωτερικούς εχθρούς (οι κακοί γερμανοί που θέλουν να μας υποδουλώσουν…) στο μυαλό του εθνικού υποκειμένου.

    Παρόλο που ο εκφασισμός είναι εύκολα ορατός στα πιο αδύναμα στρώματα, σύντομα εξαπλώνεται και στη υπόλοιπη κοινωνία. Με τη βοήθεια ενός παραδείγματος από την πρόσφατη ιστορία μας, θεωρούμε ότι γίνεται σαφές και το “ποιούς αφορά” ή “το ποιούς θα έπρεπε να αφορά”. Κατά τη δεκαετία του ’90 μέχρι και τους ολυμπιακούς αγώνες του 2004 βιώσαμε το ξεζούμισμα των μεταναστών εργατών που συνέβει εκείνη τη περίοδο, την ίδια στιγμή που η ντόπια κοινωνία ζούσε σε σχετική οικονομική ευμάρεια. Σήμερα, ίδιες ή και χειρότερες συνθήκες εργασίας έχει να αντιμετωπίσει η ντόπια εργατική τάξη με κατάργηση του 8ωρου και των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, καταποντισμό των μισθών (μαζί και των αποζημιώσεων σε περίπτωση απόλυσης) και γενικότερα την καθιέρωση ενός νομικού πλαισίου ξεκάθαρα υπέρ των αφεντικών. Αυτή η μικρή ιστορική αναδρομή καταδεικνύει πως όταν δέχεται επίθεση ένα μέρος της εργατικής τάξης και δεν υπάρχει οργανωμένη αντίσταση από το σύνολό της, γρήγορα η επίθεση αυτή θα γενικευτεί. Σύντομα θα καταλάβουμε και θα νιώσουμε πως τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της “δημοκρατίας” δεν έχουν χώρο μόνο για μετανάστες.

    Από τα παραπάνω, λοιπόν, γίνεται σαφές ότι ο φασισμός δεν είναι κάτι ουρανοκατέβατο και σίγουρα δεν αρχίζει και ούτε τελειώνει με τις συμμορίες της Χρυσής Αυγής. Οι νεοναζιστικές ομάδες αποτελούν ξεκάθαρα συστημικές παρακρατικές δυνάμεις που η δράση τους αποσκοπεί έμμεσα αλλά συνειδητά, στη νομιμοποίηση των ολοκληρωτικών μεθόδων ελέγχου και βίας του κράτους. Αντιπροσωπευτικό παράδειγμα είναι τα φασιστικά πογκρόμ του 2011, που κατέκρινε μεγάλο μέρος της κοινωνίας, τα οποία έστρωσαν το έδαφος για τις επίσημες αστυνομικές επιχειρήσεις τύπου “Ξένιος Δίας” το 2012, χωρίς να υπάρξουν αντίστοιχες αντιδράσεις.

    Η πολύπλευρη και πολύπλοκη φύση αυτής της διαδικασίας του εκφασισμού, απαιτεί μια ολιστική αντιμετώπιση και όχι μεμονωμένες και αποσπασματικές δράσεις και θεωρία. Απαιτείται λοιπόν η καλλιέργεια ταξικής συνείδησης και αυτοοργανωμένοι-αδιαμεσολάβητοι αγώνες σε κάθε χώρο εργασίας, θεμελίωση δομών κοινωνικής αλληλεγγύης σε επίπεδο γειτονιάς. Κατάληψη και αυτοδιαχείρηση των μέσων παραγωγής με σκοπό, όχι απλά την αντικατάσταση του ενός αφεντικού από τους πολλούς εργάτες, αλλά την τροφοδότηση της αντιστεκόμενης κοινωνίας με τα μέσα για να επιβιώσει και να συνεχίσει τον αγώνα.

    Με λίγα λόγια να πάρουμε τη ζωή μας στα χέρια μας και να δημιουργήσουμε μια κοινωνία που θα διέπεται από σχέσεις ισότητας, αλληλεγγύης και πραγματικής ελευθερίας.

    Μη ξεχνάμε πως ο φασισμός γεννάται και αναπαράγεται μέσα από τις σχέσεις εξουσίας και εκμετάλλευσης. Απαραίτητη λοιπόν είναι η αντικατάσταση τους στη καθημερινότητα μας καθώς και η βίαιη ρήξη με κάθε φορέα εξουσίας είτε κρατικό είτε παρακρατικό.

    Αυτοδιαχειριζόμενος Κοινωνικός Χώρος Βίλα Ζωγράφου

  2. Ο/Η zografoubloging λέει:

    Εισήγηση του Δικτύου Αλληλεγγύης Ζωγράφου

    Εισήγηση του Δικτύου Αλληλεγγύης Ζωγράφου στα πλαίσια της ανοικτής εκδήλωσης του ΑΜΖ στις 27/10 για τον κοινωνικό εκφασισμό

    Το τελευταίο διάστημα μπορεί εύκολα ο καθένας να παρατηρήσει ότι υπάρχει μια συνεχής αρθογραφία στον τύπο και ένας κατακλυσμός στο Διαδίκτιο με κείμενα που αναφέρονται στο φασισμό. Παρόλλο που οι προσεγγίσεις μπορεί να διαφέρουν η τελική διαπίστωση είναι κοινή. Οι φασιστικές αντιλήψεις έχουν διεισδύσει στην Ελληνική κοινωνία και εξαπλώνονται.

    Μέσα στην πολύμορφη κρίση, με πρωτίστως την οικονομική που μαστίζει την κοινωνία μας εξελίσεται μία συντονισμένη και καλά οργανωμένη προσπάθεια φασιστικών και νεοναζιστικών κύκλων να επιβάλλουν τις πρακτικές του μίσους και της ωμής βίας. Με μία Λαικίστικη φρασεολογία προσπαθούν να εκμεταλλευτούν την φτώχεια, την ανεργία, την εξαθλίωση. Καταστάσεις στις οποίες έχουν οδηγήσει τον λαό οι κυβερνήσεις μαζί με την οικονομική ολιγαρχία μέσω των μνημονίων . Η πλήρης κατάρρευση των όποιων κοινωνικών δομών είχαν απομείνει, οδηγεί τους πολίτες στην πλήρη απόγνωση που επιβεβαιώνεται τραγικά με τον αριθμό των αυτοκτονιών.

    Σε αυτό το σκηνικό πλήρους διάλυσης πρέπει να βρεθούν εύκολα και γρήγορα οι αποδηοπομπαίοι τράγοι.

    Για την οικονομική κρίση και την εκρηκτική ανεργία οι εξαθλιωμένοι μετανάστες είναι ο πρώτος και εύκολος στόχος. Στις προηγούμενες εκλογές παρακολουθήσαμε ένα ανταγωνισμό των στοιλοβατών του συστήματος για το ποιός θα φερθεί ποιό αμείλικτα σε αυτούς. Υψώνονται τείχη μίσους στον Έβρο, η Ελλάδα γεμίζει στρατόπεδα συγκέντρωσης και ο «Ξένιος Δίας» κάνει την εμφάνιση του. Τα πογκρόμ με την καθοδήγηση του Υπουργείου Προ-Πο γίνονται καθημερινότητα και «νομιμοποιούνται» στην συνείδηση ενός μεγάλου μέρους της κόσμου. Η κοινωνία δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι σε αυτό που τώρα είναι θεατής στο κοντινό μέλλον θα είναι ο πρωταγωνιστής.

    Για την κατάρευση του συστήματος υγείας οι υπαίτιοι και πάλι οι μετανάστες. Τα ψεύτικα επιδημιολογικά στοιχεία που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με τις μετρήσεις του ΚΕΕΛΠΝΟ γίνονται εργαλείο προπαγάνδας που διαδίδονται από στόμα σε στόμα χωρίς καμία κριτική σκέψη. Κατασκευάζεται το δόγμα «Το AIDS διαδίδεται από την παράνομη μετανάστρια στον Έλληνα πελάτη στην Ελληνική οικογένεια». Αυτό οδηγεί στην διαπόμπευση μέσω της δημοσίευσης φωτογραφιών και στοιχείων για τις οροθετικές εκδιδόμενες γυναίκες. Η κοινωνία είναι έτοιμη πλέον να τις «κατασπαράξει» και η Αρχή Προστασίας Προσωπικών δεδομένων τις «προσφέρε» αμέσως για την ανθρωποθυσία.

    Μέσα σε αυτήν την Εθνικιστική έπαρση μέχρι και ο ορισμός του εγκλήματος έχει αλλάξει. Η πράξη δεν κρίνεται από μόνη της αφού πλέον σημαντικό ρόλο έχει η φυλή και το χρώμα του δράστη. Η ίδια προβατική συμπεριφορά ενός Έλληνα γίνεται ένα απλό «έλα μωρέ…», ενώ ενός αλλοδαπού είναι αιτία λυντσαρίσματος.

    Κορυφή του παγόβουνου αποτελεί η εγκληματική δράση της νεοναζιστικής συμμορίας Χρυσή Αυγή. Η συμμορία της «νύχτας» μπήκε στην Βουλή έχοντας διατηρήσει όλα τα αποκρουστικά χαρακτηριστικά της. Οι θρασύδιλες ενέργειες (ξυλοδαρμοί, μαχαιρώματα, πυρπολισμοί κ.α.) των «ταγμάτων εφόδου» όπως αυτοαποκαλούνται έχουν ενταθεί και αποτελούν καθημερινή πρακτική τους.
    Στις ενέργειες αυτές έχουν την στήριξη της αστυνομίας και όσες φορές τα θύματα τους έχουν το θάρρος να προβούν σε καταγγελία η αδράνεια της ήταν χαρακτηριστική. Την ίδια στιγμή οι δυνάμεις καταστολής δρουν απροκάλειπτα και οργανωμένα σε πλήρη συνεργασία με τις ομάδες αυτές. Όλα μαρτυρούν ότι μόνο τυχαία δεν ήταν τα ποσοστά που πήρε η εν λόγω οργάνωση στις δυνάμεις καταστολής.

    Ο Υπουργός Προ-Πο μας διαβεβαιώνει «ότι η μάχη εναντίον του εκφασισμού της κοινωνίας δίνεται με κάθε τρόπο» μόνο που το παρακράτος που δημιουργεί και αποτελεί την εφεδρεία του μαρτυρεί ακριβώς το αντίθετο. Συγχρόνως με συμπεριφορά απολυταρχικού καθεστώτος δείχνει το άγριο πρόσωπο της καταστολής σε κάθε αντιστεκόμενο άνθρωπο .

    Φυσικά δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση ότι η κυβέρνηση μπορεί να αποτελέσει αντίπαλο για τον φασισμό που η ίδια ανέθρεψε και συντηρεί ούτε ότι θα «πεθάνει μόνος του» όπως κάποιοι έλπιζαν μετά τις εκλογές του Μαίου.

    Εμείς σαν Δίκτυο Αλληλεγγύης Ζωγράφου απαντάμε :

    Δεν μας τρομάζει η βία τους.
    Θα μας βρούνε μπροστά τους με όπλα μας την Αλληλεγγύη, την Αυτοοργάνωση και την Αποφασιστικότητα.
    Με την έμπρακτη κοινωνική Αλληλεγγύη μας, προτάσοντας την βασική αρχή της ισότητας τσακίζουμε στην πράξη την ιδεολογία του Ισχυρού και του Αδύναμου.
    Με Αυτοοργάνωση δημιουργούμε τις βάσεις για Αντίσταση και Αγώνα ενάντια στην εξαθλίωσή μας.
    Δεν θα στραφούμε ο ένας ενάντια στον άλλον όπως επιδιώκουν.
    Κανένας μόνος του στην κρίση.
    Θα σταματήσουμε τα σχέδια τους.
    Συλλογικά θα διεκδικήσουμε τα κοινωνικά δικαιώματά μας.
    ΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ ΚΟΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΦΙΚΤΟΣ.

    Δίκτυο Αλληλεγγύης Ζωγράφου

  3. Ο/Η zografoubloging λέει:

    Εισήγηση Αντιφασιστικής Ομάδας Ζωγράφου “Τραβέρσο”

    ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ : Η εισήγηση της ομάδας στα πλαίσια της εκδήλωσης του Αντιφασιστικού Μετώπου Ζωγράφου για τον κοινωνικό εκφασισμό

    Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι σε συνθήκες όξυνσης και καπιταλιστικής κρίσης, η κυρίαρχη τάξη προσπαθεί να ισοσκελίσει την λογική άνοδο της αριστεράς δημιουργώντας αντίβαρα αλλά και προετοιμαζόμενη για μία επικείμενη μάχη.

    Μια μάχη που έχει φυσικά στόχο την επικράτηση πολιτική αλλά κυρίως οικονομική των ελίτ που βλέπουν ότι η φτωχοποίηση και η εξαθλίωση θα οδηγήσουν την κοινωνία να διεκδικήσει αυτό που της αναλογεί με κάθε μέσο, και φυσικά θα το πάρει από αυτούς που το έχουν.

    Θα ρωτήσει όμως κανείς, τότε γιατί δεν φτιάχνουν έναν στρατό;

    Η απάντηση είναι ότι αυτό ακριβώς κάνουν, φτιάχνουν έναν στρατό που την κρίσιμη στιγμή θα υπερασπιστεί τα συμφέροντά τους παίζοντας

    είτε τον ρόλο του αναχώματος

    είτε τον ρόλο μιας φαινομενικής κοινωνικής πλειοψηφίας ή ενός κοινωνικού ρεύματος.

    είτε και τους δύο μαζί.

    Αυτό έκαναν άλλωστε από την πτώση της στρατιωτικής χούντας το 1973. και επειδή η ιστορία όπως λένε επαναλαμβάνεται, βρήκαν έναν πρόθυμο ακραιφνή εθνοφασίστα που από γραμματέας της νεολαίας της ΕΠΕΝ και προστατευόμενος του χουντικού Γιώργου Παπαδόπουλου, έγινε γραμματέας της Χρυσής Αυγής, αρχηγός κοινοβουλευτικής ομάδας και εσχάτως ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα στη σύγχρονη ελληνική πολιτική σκηνή.

    Το όχημα λοιπόν είναι η Χρυσή Αυγή και ο οδηγός του ο Νίκος Μιχαλολιάκος. Ένα απολύτως συστημικό εργαλείο για τις οικονομικές ελίτ.

    Είναι όμως μόνο αυτό η Χρυσή Αυγή;

    Οι παραπομπές στα εθνικιστικά αλλά και στα ναζιστικά σύμβολα είναι αφενός λιγάκι αντιφατικές, από την άλλη όμως και απολύτως κατανοητές. Είναι αντιφατικές διότι ο Χίτλερ και ο Ναζισμός δεν είναι κάτι που θα μπορούσε κανείς να πει ότι χαίρει εκτίμησης στην ελληνική κοινωνία. Άλλωστε το Δίστομο, η Κάνδανος, η Κοκκινιά, η Καισαριανή είναι μόνο λίγα από τα πολλά αντινζιστικά και αντιφασιστικά μνημεία που είναι σπαρμένη όλη η χώρα. Από την άλλη είναι απολύτως κατανοητές διότι μιλάμε για έναν πολιτικό φορέα που στηρίζεται όχι σε ιδεολογικές βάσεις αλλά προσπαθεί με κάθε τρόπο να ριζώσει μέσα στη κοινωνία προκειμένου να αποκτήσει δυνατότητα ύπαρξης. Πριν από μερικές χρόνια έπρεπε να βρει κάπου να στηρίξει την ύπαρξή του και είχε βρει τον νέο-ναζισμό, ο οποίος εξυπηρετούσε και το μοντέλο των μελών που έπρεπε να βρει, φουσκωμένους ανεγκέφαλους δηλαδή.

    Σήμερα όμως η οικονομική και κοινωνική κατάσταση δίνει άλλες δυνατότητες στήριξης.

    Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που στη συνέντευξη που είχε δώσει ο Μιχαλολιάκος σε τηλεοπτικό κανάλι, δεν είχε πρόβλημα να αποκηρύξει τον ναζισμό. Δεν μπορούσε βέβαια να κάνει το ίδιο και με τον Χίτλερ, διότι τότε θα έπρεπε να απαντήσει στα μέλη του κόμματός του ποιος ο λόγος να μπει σε διαδικασία πολιτικής διαχείρισης την ώρα που ντοπάρει τα πρόβατά του με εθνικοεπαναστατικές κορώνες.

    Είναι λοιπόν προφανές ότι η Χρυσή Αυγή δεν είναι πατριωτικό κόμμα. Κι εδώ επίσης δίνεται νόημα στη στάση που έχουν απέναντι στον Μανόλη Γλέζο.

    … Και με ευκαιρία την επέτειο της 28ης Οκτώβρη αλλά και προεκλογικά, επιτέθηκαν στον Γλέζο. Ο λόγος είναι προφανής, δεν κάνουν κόντρα πατριωτισμού, απλά δεν μπορούν να του συγχωρήσουν ότι είναι η μόνη και τελευταία ζωντανή μαρτυρία της πρώτης αντιστασιακής ενέργειας που έγινε ποτέ απέναντι στον Χίτλερ και ιδιαίτερα όταν αυτή η ενέργεια στόχευε στο απόλυτο σύμβολο μιας «αήττητης» πολεμικής μηχανής, στην πολεμική σημαία των Ναζί στην ακρόπολη.

    Αυτό δεν μπορεί να συγχωρηθεί!

    Ποιος είναι όμως ο πυρήνας της Χρυσής Αυγής;

    Υπόθεση Παντελή Καζάκου

    Στις 19 και 21 Οκτωβρίου 1999, ο 23χρονος Παντελής Καζάκος, γιος αστυνομικού, σκότωσε αναίτια δύο μετανάστες και τραυμάτισε σοβαρά άλλους εφτά λόγω του διαφορετικού χρώματος και θρησκεύματος. Οι ρατσιστικές δολοφονίες αυτές απασχόλησαν πολύ τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Καθηγητής του Καζάκου από το 34ο Λύκειο δήλωσε ότι από νεαρός ο Καζάκος είχε εκφράσει ανοικτά τις ακροδεξιές απόψεις, οι οποίες ταυτιζόταν με την ιδεολογία της Χρυσής Αυγής, ενώ συμμαθητές του εξέφραζαν ότι είναι μέλος της. Στο δικαστήριο ο συνήγορος Πολιτικής Αγωγής παρουσίασε φωτογραφία του Καζάκου στο οποίο απεικονίζεται να κρατά πανό σε πορεία της Χρυσής Αυγής.

    Υπόθεση Ανδρουτσόπουλου

    Το ηγετικό μέλος της Χρυσής Αυγής Αντώνης Ανδρουτσόπουλος, γνωστός με το ψευδώνυμο «Περίανδρος», ήταν για τέσσερα χρόνια καταζητούμενος από τις ελληνικές αρχές, κατηγορούμενος για τη δολοφονική επίθεση εναντίον των φοιτητών Δημήτρη Κουσουρή και Ηλία Φωτιάδη και του τότε αδιόριστου εκπαιδευτικού Γιάννη Καραμπατσόλη τον Ιούνιο του 1998. Η επίθεση είχε στόχο τον Δημήτρη Κουσουρή, μέλους τότε της συντονιστικής επιτροπής κατάληψης της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και του Κεντρικό της Συμβούλιο της ΕΦΕΕ, στέλεχος της Νεολαίας Κομμουνιστική Απελευθέρωση (ΝΚΑ), οργάνωση νεολαίας του ΝΑΡ.

    Ο υπεύθυνος τύπου του κόμματος και βουλευτής Αττικής Ηλίας Κασιδιάρης κατηγορείται για συνεργεία σε ληστεία, απρόκλητη επικίνδυνη σωματική βλάβη, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία. Σύμφωνα με το κατηγορητήριο, παρείχε το αυτοκίνητό του ως μέσο διαφυγής στους δράστες επίθεσης στον τότε μεταπτυχιακό φοιτητή Κώστα Διαλυνά και τώρα καθηγητή του τμήματος Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η εκδίκαση της υπόθεσης είχε αναβληθεί για 3 ή 4 φορές.

    Θέμις Σκορδέλη.

    Η υποψήφια βουλευτής Ἀ Αθηνών Θέμις Σκορδέλη είναι μία από τους τρεις κατηγορούμενους για βαριά σωματική βλάβη (μαχαίρωμα) εναντίον Αφγανού πρόσφυγα στη περιοχή του Αγίου Παντελεήμονα στις 18 Σεπτεμβρίου 2011. Η εκδίκαση της υπόθεσης έχει αναβληθεί έξι φορές.

    Είναι λοιπόν εύκολο για κάποιον να καταλάβει ότι καμία από τις κατηγορίες για τις οποίες κατηγορούνται τα μέλη της Χρυσής Αυγής δεν έχουν την παραμικρή χροιά πολιτικής ή κινηματικής δράσης. αντίθετα μιλάμε για παραβάτες του ποινικού δικαίου. Εξάλλου άλλες, πρόσφατες, δράσεις στοίχησαν την στέρηση της βουλευτικής ασυλίας σε 2 βουλευτές τους.

    Μπορεί όμως ένα τέτοιο πολιτικό μόρφωμα να έχει νόμιμη παρουσία, ιδιαίτερα όταν το σύνολο της δράσης του υπερβαίνει τα όρια της νομιμότητας;

    το συγκεκριμένο, είναι ένα δύσκολο ζήτημα για να το απαντήσει κανείς. Είτε γιατί εμπλέκονται μια σειρά από παραμέτρους, είτε γιατί διακυβεύονται σοβαρά ζητήματα που αφορούν την ελευθερία του λόγου και της πολιτικής δράσης. Από αυτό το πρίσμα κοιτώντας, πολλοί είναι αυτοί που δίνουν την απάντηση ότι πέρα και έξω από την πολιτική διαφωνία που μπορεί να έχει κανείς με τις όποιες θέσεις της χρυσής αυγής, δεν μπορεί και δεν πρέπει να τους απαγορεύθει το δικαίωμα να τις εκφωνούν. Θεωρώντας πάντα ότι η ελευθερία λόγου είναι ένα αξιακό ζήτημα και ότι πρέπει να μιλούν. Ήρθε όμως η πραγματικότητα να «προσγειώσει» απότομα αυτή την αντίληψη.

    Από τη μία το επεισόδιο στο Χυτήριο όπου δεν επέτρεψαν να παιχτεί η παράσταση corpus christi, μέχρι και απειλώντας τον σκηνοθέτη για τη ζωή του. Από την άλλη το επεισόδιο μέσα στο κοινοβούλιο όπου ο εκπρόσωπος τύπου Κασιδιάρης «ενημέρωσε» πως δεν θα επιτρέψει η χρυσή αυγή να ακούγονται μπούρδες. Παρέλειψαν βέβαια να συμπεριλάβουν τις δικές τους! Δεν μπορεί λοιπόν, η ελευθερία να δίνεται στους εχθρούς της. Δεν μπορεί και δεν πρέπει η χρυσή αυγή να έχει δικαίωμα λόγου και παρουσίας.

    Εγκληματικότητα

    Η κύρια πολιτική στόχευση της Χρυσής Αυγής το προηγούμενο διάστημα ήταν η εγκληματικότητα στο κέντρο της Αθήνας και οι μετανάστες. Αυτό συνέβαινε, διότι η εγκληματικότητα στο κέντρο – και ας μη κοροϊδευόμαστε – ήταν αυξημένη αλλά και διότι οι μετανάστες είναι μία ευάλωτη κοινωνική ομάδα εξαιτίας των φοβικών συνδρόμων που λογικά έχουν και άρα μειωμένες αντιστάσεις και κοινωνική στήριξη. Παρατηρείται εξάλλου διαχρονικά ότι το πρώτο και εύκολο θύμα κάθε κρίσης είναι οι πιο αδύναμοι και αυτοί σχεδόν νομοτελειακά είναι οι μετανάστες.

    Δεν είναι όμως εθνικιστικό ή εθνικό το ζήτημα;

    Η αγαστή συνεργασία των χρυσαυγιτών με «πρωτοπαλίκαρα» αλβανικής καταγωγής δείχνει να μην είναι και τόσο εθνικοπατριωτικά τα κίνητρα τους. Το αντίθετο μάλιστα. Προσπαθούν συμμαχίες – στην προκειμένη περίπτωση της είχαν από παλιά – προκειμένου να ελέγχουν ή να ελέγξουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο την κοινωνική – μη πολιτική – ζωή, ελέγχοντας τα κέντρα διασκέδασης και τα κλαμπ αλλά και βεβαίως εξασφαλίζοντας τους απαραίτητους – εξωκοινοβουλευτικούς – πόρους για την συνέχιση του πολιτικού τους έργου.

    Και εδώ θα ρωτήσει κανείς, τι μας λες δηλαδή ότι είναι μπράβοι;

    μία απάντηση είναι ότι η παρέμβαση των βουλευτών της Χ.Α στις λαϊκές και τους μικροπωλητές, μοιάζει με την διαδικασία εξασφάλισης σχέσεων εξάρτησης μεταξύ των νονών της νύχτας με τους ιδιοκτήτες νυχτερινών μαγαζιών. Αυτό που μένει βεβαίως να δούμε είναι αν κάποια στιγμή θα λειτουργούν οι μικροπωλητές πληρώνοντας προστασία.

    Κι ένας κίνδυνος…

    Αν δεν καταφέρουμε να συσπειρώσουμε τις μεταναστευτικές κοινότητες στον αντιφασιστικό αγώνα, τότε αυτές θα ομαδοποιηθούν σε εθνοτική βάση και εκεί τα ενδεχόμενα είναι μάλλον λίγο απαισιόδοξα. Είτε να μπουν σε διαδικασία συναλλαγής προκειμένου να εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους, είτε να οδηγηθούμε σε έναν φυλετικό ή διαφυλετικό πόλεμο με απρόβλεπτες κοινωνικές, πολιτικές και αστυνομικές συνέπειες.

    Μένει βέβαια να συζητηθεί η θεωρία των 2 άκρων και ίσως και να τεθεί προς συζήτηση ένα θέμα που αφορά την διαχωριστική γραμμή μεταξύ της στάσης μας απέναντι στο σύνολο των μεταναστών. Αυτό βέβαια είναι ένα παλιό θεωρητικό ερώτημα που ίσως θα έπρεπε να συζητηθεί αν όχι τώρα κάποια άλλη στιγμή.

    Ελπίζουμε να καταφέραμε να ανοίξουμε ένα πρώτο κύκλο συζήτησης…

    Αντιφασιστικη Ομάδα Ζωγράφου “Τραβέρσο”

  4. Ο/Η zografoubloging λέει:

    Εισήγηση της Αυτόνομης Συνελεύσης Ζωγράφου

    Εισήγηση της Αυτόνομης Συνελεύσης Ζωγράφου στα πλαίσια της ανοικτής εκδήλωσης του ΑΜΖ στις 27/10 για τον κοινωνικό εκφασισμό

    Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι σα ζωντανός χαρακτήρας σε βιβλίο του Όργουελ, πηδώντας από σελίδα σε σελίδα να βιώνεις το σενάριο ενός απάνθρωπου καθεστώτος και απ’ το μελάνι του βιβλίου να βλέπεις να υλοποιούνται όλες εκείνες οι πτυχές που συνθέτουν το κράτος-τρομοκράτη. Τα “Μνημόνια” είναι σωτηρία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα πογκρόμ μεταναστών είναι φιλοξενία, οι μαζικές απολύσεις, οι μειώσεις μισθών, η ανεργία και η επιβολή επιχειρησιακών συμβάσεων είναι ανάπτυξη, η πρόσβαση στο ρεύμα και το νερό είναι προνόμιο, ο νεοναζισμός είναι δημοκρατία, οι δημόσιοι μπράβοι που πληρώνονται για να προκαλούν αιματηρά τραύματα και χημική ασφυξία σε μαζικό επίπεδο εναντίον διαδηλώσεων είναι προστάτες του πολίτη και η αντίσταση σε όλα αυτά είναι τρομοκρατία.

    Στην προσπάθεια του ο καπιταλισμός να διαχειριστεί μία ακόμη δομική του κρίση, επιτίθεται σε εργασιακά κεκτημένα και το λεγόμενο «κοινωνικό κράτος», δημιουργώντας παράλληλα περισσευούμενες ομάδες εργατικού δυναμικού. Σε κάθε αντίδραση από τα κάτω, το κράτος απαντάει με την δημιουργία μιας μόνιμης κατάστασης εκτάκτου ανάγκης και τον εκφασισμό της καθημερινότητας.

    Ο κυρίαρχος λόγος που αναπτύχθηκε γύρω από την κρίση συνδέθηκε από την πρώτη στιγμή, με την έκκληση για εθνική ομοψυχία, μπροστά σε διάφορους εχθρούς του έθνους. Ενωτικό σημείο αναφοράς σε αυτόν τον λόγο ήταν το έθνος, εξαγνισμένο από τις ταξικές διαφορές. Δηλαδή, εργατική τάξη και κεφάλαιο πλήττονται το ίδιο ως έλληνες, εφόσον το κυρίαρχο παραμύθι λέει ότι η κρίση μας αφορά όλους.

    Αυτή η εθνική μετάφραση των κοινωνικών προβλημάτων ξεκινά με την προπαγάνδα ότι για όλα φταίνε οι Γερμανοί. Αποκορύφωμα αυτής της διαπίστωσης αποτελεί το παράδειγμα της πλατείας Συντάγματος το καλοκαίρι του 2011. Τότε ένα κομμάτι της κοινωνίας, ενωμένο κάτω από τη σημαία της πεποίθησης ότι η Ελλάδα προδόθηκε από του πολιτικούς, που οι ίδιοι στήριζαν για δεκαετίες συσπειρώνεται γύρω από έναν εθνικό αντιμνημονιακό λόγο. Παράδειγμα αυτού αποτελεί η δημιουργία του κόμματος του καμένου, της σπίθας του Θεοδωράκη, του ΕΠΑΜ και της ενδυνάμωσης της χρυσής αυγής. Οι πολιτικές ατζέντες που βασίζονται σε ψευτοδιλλήματα μνημόνιο-αντιμνημόνιο είναι επικίνδυνες, γιατί εύκολα τοποθετούνται σε συντηρητικά πλαίσια, μην επιδιώκοντας καμία αλλαγή στο υπάρχον σύστημα, σε αντίθεση με το φασισμό που φαίνεται να αποτελεί υποστηρικτικό κομμάτι του συστήματος.

    Παράλληλα με τον εξωτερικό εχθρό, το ανακάτεμα της ιστορίας, το ανιστορικό ελληνικό γονιδίωμα, κατασκευάστηκε και ο εσωτερικός εχθρός. Από τη μία οι πιο αδύναμοι λόγω συνθηκών και γι’ αυτό εύκολα στοχοποιούνται. Από την άλλη το κομμάτι εκείνων που επιλέγουν να αντιδρούν και να αγωνίζονται ενάντια στην λεηλασίας της ζωής μας.

    Οι μετανάστες τη δεκαετία του 90’ και 2000 κάλυπταν την ανάγκη για φτηνό εργατικό δυναμικό. Στη συνείδηση κάθε ελληναρά ήταν νομιμοποιημένη η εκμετάλλευση και η βία προς τις μετανάστριες και τους μετανάστες, στα χωράφια, στα μπουρδέλα, στις οικοδομές και στις οικιακές αγγαρείες. Το πιο πρόσφατο κύμα μεταναστών έρχεται αντιμέτωπο με έναν αναβαθμισμένο ρατσισμό λόγω διαφορετικού χρώματος και θρησκείας. Τώρα αυτοί που εργάζονται σε συνθήκες σκλαβιάς, ανακηρύσσονται όλοι σε εισβολείς, εχθροί της πατρίδος και υπαίτιοι για την απώλεια του αισθήματος της ασφάλειάς μας. Στις 4 Αυγούστου 2012 μέρα που ξεκίνησε η επιχείρηση «ξένιος δίας», ο Δένδιας ζητούσε την στήριξη όλων μας για να εξαλείψουμε τις σκηνές που προσβάλουν τον πολιτισμό από το κέντρο της Αθήνας. Η ξενοφοβία καλλιεργήθηκε πιο έντονα από πότε.

    Ταυτόχρονα το κράτος επιστρατεύει καιρό τώρα όλα τα μέσα για να πειστεί η «κοινή γνώμη» ότι κοινωνικά ζητήματα όπως η ανεργία , η φτώχια και η εξαθλίωση πρέπει να διευθετούνται με όρους δημόσιας τάξης. Ο Λοβέρδος, στην διάρκεια της θητείας του ως υπουργός υγείας ανέβασε τον πήχη του εκφασισμένου λογού μιλώντας για υγειονομικές βόμβες στο κέντρο της Αθήνας και για πόρνες μετανάστριες που κολλάνε τους Έλληνες πελάτες ΑΙDS και κατ’ επέκταση την ελληνική οικογένεια. Και στην πράξη το έσχατο παράδειγμα φασισμού αποτυπώθηκε στην άριστη συνεργασία του υπουργείου δημόσιας τάξης και του υπουργείου υγείας.

    Από την άλλη μπορεί η οικονομική κρίση του συστήματος να αποτέλεσε δημόσιο γεγονός στα τέλη του 2009, όμως η προετοιμασία του κράτους, νομοθετικά και εξοπλιστικά, όσον αφορά στην καταστολή των επερχόμενων κοινωνικών αντιδράσεων, είχε ήδη αρχίσει να γίνεται αισθητή από το 2004, με αφορμή τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων. Από τότε ακολούθησαν το σύστημα παρακολούθησης τηλεπικοινωνιών C4I, οι κάμερες διαχείρισης κυκλοφορίας που με το νόμο μετατράπηκαν σε κάμερες παρακολούθησης διαδηλώσεων, προσλήψεις χιλιάδων ειδικών φρουρών, τρομονόμοι 1,2,3 και 4, αγορά χιλιάδων ασφυξιογόνων για καταστολή διαδηλώσεων, σύσταση αστυνομικών ομάδων ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, θωρακισμένες αύρες εκτόξευσης νερού, φράχτες στα σύνορα, φράχτες διαδηλώσεων, κουκουλονόμος, ιδιώνυμο, προληπτικές προσαγωγές, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου γιατί επιτέλους έχουμε δημοκρατία, επικήρυξη καταζητούμενων που μετέπειτα αθωώθηκαν, διαπόμπευση οροθετικών, ποινικοποίηση σάτιρας και διαδικτυακού λόγου, η ενεργοποίηση του άρθρου 184 του Ποινικού Κώδικα που ποινικοποιεί ως κακούργημα την έκφραση αντικαθεστωτικού λόγου, δημοσιοποίηση στοιχείων και φωτογραφιών προσαχθέντων, απαγόρευση συνάθροισης και χρήσης των σταθμών του μετρό κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων…

    Και τελικά, μέσα από όλα αυτά, η συνειδητοποίηση ότι η κοινωνία αποτελεί και αντιμετωπίζεται πλέον στα μάτια τους ως ο «εχθρός λαός». Μοιάζει η ζωή μας να έχει γίνει ένα επαναλαμβανόμενο «Καθ’ υπόδειξιν της αστυνομίας και για λόγους ασφαλείας». Μια έκφραση, που εκτός από τα μεγάφωνα του μετρό, με μικρές παραλλαγές λαμβάνει διαφορετικό περιεχόμενο ανάλογα με τη θεματολογία των κυβερνητικών ανακοινώσεων σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας. Κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά. «Καθ’ υπόδειξιν της αστυνομίας και για λόγους ασφαλείας», «Καθ’ υπόδειξιν της κυβέρνησης και για λόγους εξόδου απ’την κρίση», «Καθ’ υπόδειξιν των δανειστών μας και για λόγους ανάπτυξης».

    Το θέμα είναι να διερωτηθούμε αν η σημερινή κουλτούρα δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια ή υπήρχε πάντα μέσα στην ελληνική κοινωνία και τώρα ξέσπασε λόγω των συνθηκών. Αναλογιζόμενοι πώς φτάσαμε ως εδώ, είναι η εκπαίδευση στην οποία εντοπίζουμε ένα βασικό πεδίο για τη διαμόρφωση συνειδήσεων. Το σχολείο είναι βασικός θεσμός συγκρότησης και αναπαραγωγής εθνικιστικών αντιλήψεων κι ανταγωνιστικών προτύπων. Τα σχολικά βιβλία και οι εορτασμοί των εθνικών επετείων επιτυγχάνουν το σκοπό αυτό. Η παρουσίαση της ιστορίας του ελληνικού έθνους γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να καλλιεργείται η αξία της ομοιογένειας. Εθνικές και κοινωνικές ταυτότητες αποκρύπτονται, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη φοβικών και ρατσιστικών τάσεων κι αντιλήψεων. Η ανάδυση ενός ενιαίου φαντασιακού έθνους-κράτους ανεπηρέαστου από ταξικούς αγώνες είναι η παρακαταθήκη αυτής της αφήγησης, μιας αφήγησης που διδασκόμαστε από μικρά…

    Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.Τι κρύβει μες τα δόντια του το ξέρω, καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

    Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν και χάνονται βαθιά στα περασμένα. Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν μα όχι και το μίσος του για μένα.

    Τον φασισμό βαθιά κατάλαβε το δεν θα πεθάνει μόνος τσάκισε τον. Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος που λούζεται στον ήλιο και στ αγέρι.Το κουρασμένο βήμα του το ξέρω και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει. Μα πάλι θε ναπλώσει σαν χολέρα πατώντας πάνω ατην ανεμελιά σου.

    Και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

    Αυτόνομη Συνέλευση Ζωγράφου

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s